„Jutro po południu. 14:00. Przyspieszyli sprawę. Twierdzili, że stanowisz zagrożenie dla siebie i innych.”
Dwadzieścia cztery godziny. Mniej niż myślałem.
„Kto jest sędzią?”
„Harold Winters”.
Znałem to nazwisko. Sędzia Winters orzekał w sporach majątkowych w tym hrabstwie przez piętnaście lat. Surowy, ale sprawiedliwy. Spotkałem go kiedyś na aukcji charytatywnej lata temu.
„Czy możesz załatwić mi spotkanie z nim przed rozprawą?”
„Alexio, to bardzo nietypowe. Jego urzędnik nigdy by…”
„Tom, proszę. Nie proszę cię, żebyś na niego wpływał. Potrzebuję tylko dziesięciu minut, żeby przedstawić pewne informacje. Informacje istotne dla sprawy”.
Przez dłuższą chwilę milczał.
„Jakiego rodzaju informacje?”
„Ten, który dowodzi, że Vanessa Foster systematycznie oszukiwała i mordowała starszych właścicieli nieruchomości przez co najmniej sześć lat. Ten, który pokazuje, że to przesłuchanie w sprawie zdolności prawnej, to tylko kolejne narzędzie w jej arsenale”.
„Masz dowód?”
„Zrobię to jutro rano. Pomożesz mi?”
Kolejna pauza.
„Zadzwonię. Niczego nie obiecuję.”
Danny podniósł wzrok znad laptopa, jego twarz była blada.
„Babciu, dostałem się do dokumentacji Summit Development. Musisz to zobaczyć”.
Na ekranie pojawiła się sieć firm-wydmuszek i spółek holdingowych, wszystkie prowadzące do jednego nazwiska: Vanessa Marie Foster.
Ale w dokumentach ukryte było jeszcze inne nazwisko, wymienione jako cichy wspólnik.
„Peter Mitchell” – przeczytałem na głos.
Prawnik, którego Robert przyprowadził na komisariat policji.
„O nie” – wyszeptał Robert. „Mitchell z nią współpracuje. Nigdy nie był moim prawnikiem. Był jej.”
„Był tam, żeby obserwować” – powiedziałam, czując, jak ogarnia mnie fala zrozumienia. „Żeby sprawdzić, ile wiemy, jakie mamy dowody, a potem zdał relację Vanessie”.
Danny przejrzał więcej dokumentów.
„To nie wszystko. Jego kancelaria prawna jest wymieniona jako przedstawiciel prawny wszystkich transakcji nabycia nieruchomości przez Summit Development. Był w tym od samego początku. Co oznacza, że każde słowo, które wypowiedzieliśmy na komisariacie, każdy dowód, o którym rozmawialiśmy – Vanessa dowiedziała się o tym w ciągu kilku godzin”.
Robert opadł na krzesło.
„Zaprowadziłem go prosto do ciebie. Myślałem, że cię chronię, ale dałem jej wszystko.”
„Nie wiedziałeś.”
„Powinienem był wiedzieć. Mamo, powinienem był zobaczyć, kim naprawdę jest Vanessa. Tyle lat, tyle znaków ostrzegawczych”.
„Robert, przestań. Nie mamy czasu na poczucie winy. Musimy się skupić.”
Zwróciłem się do Danny’ego.
„Czy możesz to wszystko wydrukować? Każdy dokument pokazujący powiązania między Vanessą, Mitchellem i Summit Development?”
„Już to robię.”
Zadzwonił mój telefon. Znów nieznany numer. Odebrałam na głośniku.
“Cześć.”
„Alexio”. Głos Vanessy był gładki i pewny siebie. „Zakładam, że otrzymałaś moją wiadomość”.
„Tak.”
„A twoja decyzja?”
„Wciąż to rozważam”.
„Pozwól, że pomogę ci podjąć decyzję. Siedzę właśnie w kancelarii mojego adwokata i przeglądam kilka bardzo interesujących dokumentów. Czy wiesz, Alexio, co to jest pełnomocnictwo?”
Krew mi zamarła.
„Wśród dokumentów, które złożyłem w sądzie, znajduje się pełnomocnictwo, które podpisałeś trzy miesiące temu. Daje mi ono pełną kontrolę nad twoimi decyzjami finansowymi i medycznymi, jeśli zostaniesz uznany za niezdolnego do czynności prawnych – co nastąpi po jutrzejszej rozprawie”.
Nigdy niczego takiego nie podpisywałem.
„Twój podpis mówi co innego. Poświadczony notarialnie i przez świadków. Bardzo oficjalny. A kiedy sędzia zobaczy, jak bardzo jesteś zdezorientowana – starsza kobieta wysuwająca absurdalne oskarżenia o morderstwo, o spiski, zachowująca się w sposób nieprzewidywalny – nie będzie miał innego wyjścia, jak tylko wyznaczyć opiekuna. Prawdopodobnie mnie, bo jestem z rodziny i mam już pełnomocnictwo”.
„Sędzia cię przejrzy.”
„Naprawdę? Sędzia Winters to rozsądny człowiek. Zobaczy zaniepokojoną synową, która próbuje pomóc swojej starzejącej się teściowej, która ewidentnie cierpi na urojenia paranoidalne. Zobaczy raporty policyjne o tym, jak zwabiasz ludzi do opuszczonych budynków w środku nocy. Zobaczy, jak rzucasz bezpodstawne oskarżenia przeciwko mnie, szanowanej bizneswoman o nieskazitelnej reputacji”.
„Twoja reputacja opiera się na oszustwie i morderstwie”.
„Udowodnij to.”
Jej głos stał się ostry.
„Nic nie masz, Alexio. Te zaszyfrowane pliki? Moi ludzie uzyskali do nich dostęp dwa dni temu. Wszystko, co obciążające, zostało usunięte. Pendrive, który ma Danny, jest bezwartościowy”.
Oczy Danny’ego rozszerzyły się, ale ja starałem się mówić spokojnie.
„Jeśli to prawda, to dlaczego dzwonisz?”
„Bo daję ci ostatnią szansę, żebyś zrobił to w łatwy sposób. Podpisz umowę o pracę. Zrezygnuj ze wszystkich zarzutów. Przyznaj, że byłeś zdezorientowany i zestresowany. Zrób to, a pozwolę ci dożyć reszty życia w miłym ośrodku. Będziesz miał komfort, bezpieczeństwo i opiekę”.
„A co jeśli odmówię?”
„Po jutrzejszej rozprawie, kiedy będę miał pełnomocnictwo, skieruję pana do zakładu psychiatrycznego na badania. To się zdarza nagminnie u starszych ludzi, którzy popadają w urojenia. Badania mogą trwać miesiącami. W międzyczasie sprzedam farmę, zlikwiduję pana majątek i nie będzie pan miał o co walczyć. Spędzi pan resztę czasu w zakładzie, a pana cenna ziemia stanie się osiedlem o nazwie Meadowbrook Estates”.
Pomyślała o wszystkim. O każdym aspekcie, o każdej możliwości.
„Vanesso, mogę cię o coś zapytać?” – zapytałem cicho. „O co błagała Rachel, zanim ją zabiłaś?”
Cisza na linii. Długa i zimna.
„Nie zabiłem Rachel. Nigdy bym…”
„Zaoszczędź to. Wiem o Marcie Hartley, babci Rachel. Wiem o ranczu w Red Lodge, o Summit Development, o wszystkim. Rachel uczyła się od najlepszych. Patrzyła, jak niszczysz jej babcię, i dołączyła do ciebie. Ale potem chciała czegoś więcej, a ty nie mogłeś na to pozwolić”.
„Nie możesz niczego udowodnić”.
„Nie mogę? Mam dokumenty korporacyjne łączące cię z Summit Development. Mam rejestry nieruchomości, które pokazują schemat ofiar w podeszłym wieku. Mam nagrania, na których przyznajesz się do spisku. I mam coś jeszcze, Vanesso. Coś, o czym nie wiesz.”
“Co?”
„Rachel dała Danny’emu kopię zapasową tych zaszyfrowanych plików. Prawdziwą kopię zapasową, nie pendrive. Była mądrzejsza, niż myślałeś. Ukryła ją gdzieś, gdzie nawet ty nie mogłeś jej znaleźć”.
To był blef. Kompletny blef. Ale usłyszałem zmianę w oddechu Vanessy.
„Kłamiesz.”
„Naprawdę? Rachel powiedziała Danny’emu, że jeśli coś jej się stanie, powinien szukać w miejscu, gdzie wszystko się zaczęło. W miejscu, gdzie cię poznała. Wiesz, gdzie to jest, Vanesso? Bo Danny wie.”
Kolejna pauza.
„Nawet gdyby to była prawda, nigdy nie dostałbyś się do tych plików. Szyfrowanie jest na poziomie wojskowym. Chyba że znasz hasło”.
„Którą Rachel dała Danny’emu przed śmiercią”.
„Nie wierzę ci.”
„To dlaczego wciąż rozmawiasz przez telefon? Czemu po prostu się nie rozłączysz i nie zrobisz swojego planu?”
Pozwoliłem, aby to do mnie dotarło.
„Boisz się, Vanesso. Boisz się, że tym razem ktoś był mądrzejszy od ciebie. Że Rachel grała tobą równie dobrze, jak ty grałaś wszystkimi innymi”.
„Ta rozmowa jest zakończona.”
„Nie, nieprawda, bo jutro idę na tę rozprawę i przedstawię wszystkie dowody, jakie posiadam – każdy dokument, każde nagranie, każdy związek z waszymi ofiarami – i przedstawię to wszystko sędzi Winters. Nie jako zagubiona staruszka, za którą mnie macie, ale jako ktoś, kto spędził ostatni tydzień, stając się ekspertem w waszych zbrodniach”.
„Sędzia na to nie pozwoli. To rozprawa o ustalenie zdolności prawnej, a nie proces karny”.
„To zobaczymy, prawda? Jutro o 14:00. Będę. A ty?”
Rozłączyłem się zanim zdążyła odpowiedzieć.
Robert patrzył na mnie.
„Mamo, czy cokolwiek z tego było prawdą? Czy Danny naprawdę ma kogoś na zastępstwo?”
„Nie. Ale Vanessa o tym nie wie.”
„Właśnie wypowiedziałeś jej wojnę.”
„Nie, Robercie. Wypowiedziała mi wojnę w chwili, gdy sfałszowała mój podpis. Właśnie to kończę.”
Spojrzałem na Danny’ego.
„Ile czasu potrzebujesz, żeby dowiedzieć się, gdzie Rachel i Vanessa poznały się po raz pierwszy?”
„Babciu, nawet nie wiem, od czego zacząć.”
„Tak, masz. Rachel pracowała w County Records. Tam Vanessa by ją zwerbowała. Dowiedz się, kiedy Rachel zaczęła tę pracę. Sprawdź, jakie nieruchomości Vanessa sprzedawała w tym czasie i porównaj to z historią Rachel. Jest jakiś związek. Musi być.”
Palce Danny’ego poruszały się po klawiaturze.
Dziesięć minut później znalazł.
„Rancho Red Lodge” – powiedział. „Nieruchomość Marthy Hartley. Została wystawiona na sprzedaż przez Summit Properties sześć lat temu. Agentką była Vanessa Foster. A transakcja została zarejestrowana w rejestrze hrabstwa przez…” Spojrzał w górę, szeroko otwierając oczy. „Przez B. Hartley. To był jej pierwszy tydzień w pracy. Tam się poznali. Tam, gdzie Vanessa ją zwerbowała – albo tam, gdzie sfinalizowali swój wspólny plan”.
Złapałem płaszcz.
„Musimy tam teraz pójść.”
„Mamo, jest dziewiąta wieczorem. To ranczo pewnie zostało zabudowane, zburzone…”
„Albo nie. Tak czy inaczej, musimy szukać. Jeśli istnieje szansa, że Rachel ukryła tam dowód, musimy go znaleźć, zanim zrobi to Vanessa”.
Tom oddzwonił.
„Alexio, sędzia Winters da ci piętnaście minut jutro o 13:00, przed rozprawą. Ale to wszystko. Nie spraw, żebym tego żałował”.
„Nie zrobię tego. Dziękuję, Tom.”
Pojechaliśmy moją ciężarówką, wszyscy trzej, a radiowóz jechał za nami w pewnej odległości. Podróż do Red Lodge zajęła dziewięćdziesiąt minut przez ciemne górskie drogi i małe miasteczka, które już spały.
Ranczo wciąż tam stało – niezabudowane, nie zburzone – po prostu opuszczone. Dom był wypaloną skorupą, dokładnie taką, jaką opisała go gazeta. Ale stodoła wciąż stała, zniszczona i pochylona, ale nienaruszona.
„Dlaczego Vanessa miałaby to trzymać?” – zastanawiał się Robert. „Dlaczego nie zburzyć i nie zbudować czegoś nowego?”
„Bo nie mogła” – powiedział Danny, sprawdzając telefon. „Nieruchomość jest obciążona sporami prawnymi. Martha Hartley zapisała wszystko Rachel w testamencie. Ale Rachel zrzekła się spadku. Wtedy pozostali krewni Marthy zakwestionowali to. Sprawa toczy się w sądzie spadkowym od sześciu lat”.
„Żeby nikt nie mógł tego dotknąć” – powiedziałem. „Co oznacza, że jeśli Rachel coś tu schowała, to przez cały ten czas było to bezpieczne”.
Ostrożnie podeszliśmy do stodoły. Drzwi były otwarte, skrzypiące na wietrze. W środku unosił się zapach starego siana i rozkładu. Snop światła mojej latarki przecinał ciemność, odnajdując puste boksy, zepsuty sprzęt i cienie.
„Gdzie ona by to ukryła?” zapytał Danny.
Pomyślałam o Rachel Morrison – młodej kobiecie, która przyczyniła się do zniszczenia własnej babci, która nauczyła się być bezwzględna i wyrachowana.
„Gdzieś osobiście” – powiedziałem. „Gdzieś, co coś znaczyło”.
„Danny, mówiłeś, że Rachel i jej babcia były sobie bliskie przed zdradą.”
„Zgodnie z artykułami, tak. Marta wychowywała Rachel po śmierci rodziców.”
Wszedłem głębiej w stodołę, szukając. Tam, w tylnym rogu, stał boks dla koni z imieniem wyrytym w drewnie.
“Gwiezdny.”
„To był koń Rachel” – powiedział Danny, sprawdzając telefon. „W jednym z artykułów jest zdjęcie – Rachel jedzie na siwej klaczy o imieniu Starlight”.
Uklęknąłem i przesunąłem dłońmi po deskach boksu. Jedna była luźna.
Za nim, owinięte w wodoodporną folię, znajdowało się małe metalowe pudełko.
W pudełku znajdował się kolejny pendrive i odręcznie napisana notatka.
Jeśli to czytasz, prawdopodobnie już nie żyję. Vanessa Foster zabiła moją babcię i zmusiła mnie, żebym jej pomógł. Od tamtej pory zbieram dowody, czekając na odpowiedni moment. Ten dysk zawiera wszystko. Nieedytowane nagrania, oryginalne dokumenty, dowody każdej zbrodni. Hasło to Starlight1997. Użyj go, żeby ją powstrzymać.
„1997” – wyszeptał Danny. „Rok, w którym urodziła się Rachel”.
Mieliśmy to. Prawdziwe dowody, niezaszyfrowane – albo przynajmniej dostępne. Wszystko, czego potrzebowaliśmy.
A potem usłyszeliśmy dźwięk nadjeżdżających samochodów.
Wiele samochodów. Szybko.
„Śledzili nas” – powiedział Robert, wyglądając przez drzwi stodoły. „Vanessa musiała mieć kogoś, kto nas obserwował”.
Na zewnątrz zajechały trzy pojazdy, oślepiając reflektorami. Drzwi się otworzyły, wyjrzały postacie.
Vanessa stała pośrodku, otoczona Peterem Mitchellem i dwoma mężczyznami, których nie rozpoznałem. Rosłych mężczyzn. Nie prawników.
„Alexio” – jej głos rozbrzmiał echem w nocy – „wkraczasz na teren prywatny. To nielegalne. Cokolwiek tam znalazłaś, należy do posiadłości”.
„Ta posiadłość należy do Rachel Morrison” – odkrzyknąłem. „I zostawiła instrukcje”.
„Rachel nie żyje. Jestem teraz wykonawcą jej testamentu. Oddaj mi wszystko, co znalazłeś.”
„Nie sądzę.”
Mitchell zrobił krok naprzód.
„Pani Foster, możemy panią aresztować natychmiast. Radiowóz szeryfa Brennana zniknął. Wysłaliśmy ich z fałszywym wezwaniem alarmowym dwadzieścia mil stąd. Jest pani sama. Jest pani w mniejszości. I ma pani przy sobie skradzione mienie”.
Spojrzałem na metalowe pudełko w moich rękach, na pendrive, który mógł położyć kres imperium Vanessy. I uśmiechnąłem się.
„W jednej sprawie ma pan rację, panie Mitchell. Radiowóz szeryfa Brennana zniknął. Ale myli się pan co do tego, że jestem sam”.
