Daj mu je natychmiast albo wynoś się z tego domu”. Gorąca kawa uderzyła mnie w skórę, zanim zdążyłam się zorientować, że mój spokojny poranek zamienił się w totalną strefę wojny.
W jednej chwili siedziałem w kuchni naszego domu w Lincoln, podając śniadanie, podczas gdy radio grało cicho w zwykły wtorkowy poranek. W następnej poczułem, jak paląca ciecz rozpryskuje się po moim policzku i szyi, przez co z głośnym krzykiem upuściłem szpatułkę.
Kubek roztrzaskał się o blat, a ciemna ciecz spłynęła po szafkach, jakby ktoś w przypływie czystej wściekłości wylał jej wiadro. Odwróciłam się, drżąc, i zobaczyłam Garretta stojącego po drugiej stronie kuchennej wyspy z wciąż wyciągniętą ręką.
Nie wyglądał na przestraszonego tym, co zrobił, ale zdawał się być zirytowany tym, że jeszcze nie zrozumiałem jego żądań. „Cały ten kłopot to coś tak prostego” – powiedział, patrząc na mnie zimnym, lecz spokojnym wzrokiem.
Jego siostra, Tiffany, siedziała przy stole w jadalni z drogą skórzaną torbą na kolanach i wyrazem niespokojnego oczekiwania na twarzy. Przybyła wcześniej, bez uprzedzenia, bo już postanowiła, że dostanie ode mnie dokładnie to, czego chciała.
