Gwen wypuściła drżące westchnienie. “Tak mówiła mu nasza mama. Nie tylko skłamał, Heather. Ukradł wam wszystkim osiemnaście lat.
Otworzyłam trzeci list tak szybko, że prawie go podartem.
“Jeśli to będzie chłopiec, mam nadzieję, że będzie się śmiał jak ty, gdy będziesz naprawdę szczęśliwy.”
Kładę rękę do ust.
“Myślał, że go nienawidzę.”
Skinąłem głową i podam mu jedną z kartek urodzinowych.
“Przeczytaj to,” powiedziałem.
Otworzył ją ostrożnie.
W środku pismo należało do Andrew.
“Dla mojego syna,
Nie wiem, czy kiedykolwiek to zobaczysz. Ale jeśli twoja mama mówi ci, że ją kochała, uwierz w to całym sercem.
Nikt się nie odezwał.
Potem Leo spojrzał na Gwen. “Wiedziałeś o tym?”
“Nie wiem, czy kiedykolwiek to zobaczysz.”
“Wtedy nic nie wiedziałam o listach,” powiedziała Gwen. “Byłem na studiach, a moja matka już uważała mnie za nędznika, więc nikt mi nic nie mówił, chyba że było to absolutnie konieczne. Andrew zadzwonił do mnie po przeprowadzce, bardzo zdenerwowany. Powiedział mi, że Heather jest w ciąży i mama nie pozwoli jej wrócić.”
“Po prostu chciałem, żeby został…” Wyszeptałem.
“Wiem,” powiedziała Gwen. Ale dowiedziałem się o tym dużo później. Do tego czasu już okłamał ich obu.
“Już okłamałem ich obu.”
Gwen se secó la cara. «No se fue por su propia voluntad. Hace tres años, volvía a casa del trabajo cuando un camión se saltó un semáforo en rojo. Murió antes de que pudieran llevarlo al hospital».
“¿De verdad mi papá se ha ido?”
“Tak.”
Gwen dała mi zdjęcie Andrew ze szkoły i zużyty test ciążowy, który dałam mu osiemnaście lat temu. “Po tym, jak nasza matka zachorowała, zwróciła nam listy. Zachował je wszystkie. Miałem spróbować jeszcze raz.”
Gwen wytarła twarz.
Na zewnątrz, po wyznaniu prawdy rodzicom, tata odchrząknął. “Chodźmy do domu, synu.”
W domu Leo zasnął z jedną ręką na pudełku. Na czerwonym świetle spojrzałem na niego i w końcu zrozumiałem prawdę o wszystkim.
Przez osiemnaście lat myślałam, że jestem dziewczyną, przed którą Andrew ucieka.
Nie byłem.
