Dekorowałam prostokątne ciasto kupione w supermarkecie z napisem “GRATULACJE, LEO!” z niebieskim lukrem, gdy mój syn wszedł do kuchni wyglądając, jakby zobaczył ducha.
To sprawiło, że zostawiłem torbę z ciastkami.
Leo miał osiemnaście lat, był wysoki i zwykle był ze sobą zadowolony. Ale tamtego dnia stał w progu, blady i z zaciśniętą szczęką, ściskając telefon tak mocno, że myślałem, że zaraz się zepsuje.
“Hej, kochanie,” powiedziałem. Wyglądasz okropnie. Powiedz, że nie zjadłeś resztek sałatki ziemniaczanej dziadka.
“GRATULACJE, LEO!”
Nie uśmiechnął się.
“Lion?”
Przeczesała ręką włosy. “Mamo, możesz usiąść?” Proszę?
Nikt nie mówi tego lekko, gdy wychowujesz ich sam.
To wywołało u mnie lekki śmiech.
“Nie o to chodzi, mamo.”
“Dobrze. Świetnie. Nie świetnie, ale lepiej.”
Usiadłem przy kuchennym stole. Leo stał przez chwilę, a potem w końcu usiadł naprzeciwko mnie.
“Mamo, możesz usiąść? Proszę?”
“Mamo?” Leo wyszeptał.
Nie mogłem odpowiedzieć. Wziąłem kolejny list.
“Nie wiem, czy mnie nienawidzisz. Moja mama mówi tak. Nie wierzę mu, ale nie wiem, jak inaczej się z tobą skontaktować.”
“O nie, nie, nie,” mruknąłem.
“Wiem, że to wygląda źle.”
Leo podszedł. “Co się stało?”
“Myślał, że go nienawidzę.”
